€ 65.00
Заўтра - гл. Учора. Дзённікі
Завтра — см. вчера. Дневники
Аб архіве «летапісца неафіцыйнага мастацтва» Леаніда Талочкіна доўгі час хадзілі легенды, і толькі нешматлікія бачылі гэты збор увачавідкі. Аднак не менш важныя, чым працы мастакоў ці фатаграфій з выставак, запісы Талочкіна, якія маглі б стаць асновай для найпадрабязнага даследавання пасляваеннага савецкага і расійскага мастацтва. Важную частку гэтых запісаў складалі дзённікі.
«Заўтра – гл. учора» – гэта першая публікацыя дзённікаў Леаніда Талочкіна. Асабістыя запісы перамяжоўваюцца апісаннямі выставак, канцэртаў і мастацкіх вечароў, бытавымі сюжэтамі і вялізнымі разважаннямі. Усё разам складаецца ў найпадрабязны партрэт не толькі мастацкага асяроддзя 1960-х (менавіта гэты перыяд ахоплівае сапраўднае выданне), але і савецкага грамадства ў цэлым. У першую чаргу Талочкін піша пра людзей — пра тых, з кім меў зносіны, каго любіў, кім захапляўся, у кім расчароўваўся… Ягоныя дзённікі папаўняюць прабелы ў гісторыі: гэта і дзейнасць мастакоў-кінетыстаў, у тым ліку Вячаслава Калейчука і Льва Нусберга, і праца Юрыя Мамлеева над Раманам. творчы шлях Барыса Казлова, і сюжэты, звязаныя са Львом Крапіўніцкім і ліяназаўскай групай. Нараўне з ключавымі фігурамі культурнага андэрграўнду мільгаюць імёны тых, хто аказаўся забыты.
"Заўтра - гл. учора" - вынік больш чым сямігадовай працы, у тым ліку сумесна з Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэяй (у рамках агульнага праекта ў 2022 годзе таксама выйшаў каталог "Я ведаў іх усіх"). Даследаванне архіва Леаніда Талочкіна працягваецца і зараз: вядзецца праца над корпусам дзённікавых запісаў 1970-х і пашыраным імянным паказальнікам.
Леанід Талочкін (1936–2002) – архівіст і калекцыянер савецкага неафіцыйнага мастацтва 1960–1990-х гадоў. У пачатку 1960-х Талочкін увайшоў у кола маскоўскіх мастакоў-нонканфармістаў і пачаў збіраць іх творы. Ужо да сярэдзіны 1970-х яго калекцыя налічвала каля 600 прац, а сябе ён цалкам прысвяціў неафіцыйнаму мастацкаму жыццю і яго архіваванню. Каб не быць абвінавачаным па артыкуле за дармаедства, які існаваў у той час у СССР, Талочкін быў вымушаны працаваць вахцёрам, качагарам, мантэрам і начным вартаўніком.