"Паэзія апошняга часу" - дакументальнае сведчанне актуальнага літаратурнага працэсу ў пункце надлому рускай культуры, калі паэтычныя тэксты, падобна сцяжкам на карце, пазначаюць маштабы гуманітарнай катастрофы. Напісаныя з лютага па ліпень 2022 года вершы з'яўляюцца своеасаблівай хронікай асэнсавання калектыўнай траўмы мастацкімі сродкамі. Больш за сто аўтараў разважаюць пра сучасную гісторыю, пра адказнасць за тое, што адбываецца, і пра метамарфозы рускай мовы ва ўмовах зменлівай рэальнасці.

З прадмовы складальніка:

«Руская паэзія з часоў Пушкіна вучылася манеўраваць паміж Сцылай цэнзуры і Харыбдай таемнай паліцыі. Бывалі ў гісторыі Расіі эпохі, калі такое ўменне дапамагала выратавацца ад торбы і нават ад турмы: час эзопава мовы, хочацца верыць, пакуль яшчэ не вярнулася, а мастацкае выказванне - якім бы вострым яно ні здавалася - мае права на "ахоўную грамату" па праве прыналежнасці да традыцый рускай літаратуры.

<...>

У анталогіі больш за сто аўтараў. Разнастайныя як геаграфія іх пражывання - Расія, Украіна, Еўропа, Амерыка, Блізкі і Далёкі Усход, так і ўзроставы дыяпазон: гады нараджэння з 1937-га па 1997-ы. Усіх іх аб'ядноўвае мастацтва паэзіі як досвед асэнсавання калектыўнай траўмы».

Кніга-лаўрэат 2022 па версіі "Независимой газеты"