У кнігу Марыі Сцяпанавай увайшлі тэксты апошніх дзесяці гадоў, у асноўным прысвечаныя літаратуры. Ды яны і самі - літаратура, бо розніца паміж эсэ і прозай у Сцяпанавай цяжкаўлоўная. Гэта кніга пра досвед чытання і лісты, які змяняе нас апроч нашай волі і перавынаходзіць мову па ходзе гутаркі і з жывымі і з мёртвымі. Адначасова адбываецца трансфармацыя самога спосабу казаць пра літаратуру і сёньняшні дзень. Ці піша Марыя Сцяпанава аб сучасніках (Генадзь Айгі, Рыгор Дашэўскі) або аб папярэдніках (Ал. Блок, А. Мандэльштам, Надзея Мандэльштам, Уладзімір Высоцкі) — гэта заўсёды іх прачытанне тут і цяпер, у цяперашніх абставінах, і таму яно кранае кожнага, хто чапляецца за кожнага, хто чапляецца за кожнага, хто дакранаецца да кожнага, хто падзеецца.

У афармленні вокладкі выкарыстаны фрагмент карціны невядомага мастака "Мудрац Вальмікі бачыць, як паляўнічы забівае пару жураўлёў". XVIII ст. Нацыянальны музей Індыі