«Руская казка» - завяршальная праца Уладзіміра Якаўлевіча Пропа аб казцы, якая стала фіналам навуковых пошукаў усяго яго жыцця. У гэтай кнізе аўтар працягвае свае разважанні аб структуры казак і іх паходжанні. Па глыбокім перакананні Пропа, вывучэнне гэтага жанру фальклору і літаратуры павінна весціся ў межах шырокага параўнальна-гістарычнага аналізу. Супастаўляючы рускія казкі з іх замежнымі эквівалентамі, вылучаючы ў іх стабільныя і зменныя элементы, ён канстатуе непераходзячае адзінства кампазіцыі казкі пры бясконцай разнастайнасці яе сюжэтаў. Аналізуючы ўчынкі персанажаў, якія здаюцца сучаснаму чытачу незразумелымі і нават алагічнымі, навуковец прыходзіць да высновы, што шматлікае ў іх можна растлумачыць спадчынай першабытных татэмічных уяўленняў. Такім чынам Проп закранае пытанні агульнаказачнай ірацыянальнай паэтыкі, што выводзіць яго даследаванне ў адзін шэраг з працамі Э. Тайлара, Дж. Фрэзера і Л. Леві-Брюля. «Казка поўная найвялікшага напружання. Яна зусім не статычная, яна ніколі не апісвае і не характарызуе, яна імкнецца да дзеяння, - распавядаў Проп сваім вучням. - Дзеянне яе здзяйсняецца па-за часам і прасторы»