У цэнтры сапраўднага зборніка — палеміка Акутагавы Руноскэ і Танідзакі Дзюн'іціра, якая разгарнулася ў 1920-я гады на старонках часопіса «Кайдзо». Пісьменнікі вялі жывую і напружаную спрэчку аб прыродзе сюжэту, паэтычным духу і межах рэалізму. Для іх літаратура стала спосабам асэнсаваць разрыў паміж Усходам і Захадам, традыцыяй і мадэрнам: кніга паказвае, як японская культура ўступіла ў новую эпоху не праз перайманне, а праз унутраную спрэчку аб форме, маралі і пачуццёвасці ліста. Дыскусія Акутагавы і Танідзакі не дае адказу на пытанне, "якой павінна быць літаратура". Яна фіксуе рэдкі момант, калі культура ў асобе літаратуры яшчэ здольная спыніцца і спытаць, на якой падставе яна ўвогуле патрабуе да сябе даверу. Завяршаецца праца побач лірычных артыкулаў Танідзакі, напісаных як рэакцыя на самагубства Акутагавы і якія дазваляюць глыбей зразумець адносіны паміж пісьменнікамі.