Жыль Дэлёз, па сведчанні аднаго з яго сучаснікаў, быў сапраўдным сінефілам. «Ён раней і лепш за нас зразумеў, што ў нейкім сэнсе само грамадства — гэта кіно». Дэлёз не проста развіваў культуру глядзення фільма, але і імкнуўся зразумець, якую ролю ў разуменні кіно можа згуляць філасофія і што, наадварот, кіно непапраўна змяніла ў філасофіі. Ён быў адным з нямногіх, хто, думаючы кіно, спрабаваў таксама думаць з яго дапамогай. Мабыць, ніводны філосаф не пісаў пра кіно гэтак грунтоўна з пункта гледжання сур'ёзнай філасофіі, не ператвараючы разам з тым кіно ў просты аб'ект даследавання, на які досыць паглядзець звонку.