Крытычныя артыкулы Марсэля Пруста аб мастацтве, сабраныя ім самім у кнігу «Памяці забітых цэркваў», з'яўляюцца ў значнай ступені адказам пісьменніка на тэорыі Джона Рэскіна, чые тэксты ён перакладаў на французскую мову. Нямала месца Пруст надае функцый музея, назіранню за мастацтвам, паняццю славутасці і інш. У гэтых працах падрабязна і глыбока прапісаны эстэтычныя пазіцыі Пруста, якія пазней знайшлі выраз у раманным цыкле "У пошуках страчанага часу".

Зборнік дапоўнены перакладам эсэ “Рэмбрант”.