Вашай увазе прадстаўлены камплект з дзвюх кніг апошняга вялікага класічнага рускага пісьменніка - Салжаніцына Аляксандра Ісаевіча.
Кніга "Бадалася цяля з дубам" была напісана, па слове аўтара, "паміж двума грудамі" ("Архіпелаг ГУЛАГ" і "Чырвонае Кола") і ўпершыню апублікавана ў парыжскім выдавецтве "ІМКА-Прэс" у 1975 годзе. Значную частку твора склалі сюжэты, звязаныя з часопісам "Новы свет", яго галоўным рэдактарам А.Т. Твардоўскім, гісторыяй публікацыі апавядання "Адзін дзень Івана Дзянісавіча". Нарысы пісаліся ў некалькі прыёмаў. Асноўная частка датавана 1967 годам, чатыры дапаўненні створаны ў перыяд з 1967 па 1975 год у Расіі і Швейцарыі. Асаблівую цікавасць уяўляе пяты дадатак «Невідзімкі» — пра тых, хто дапамагаў пісьменніку ў гады ганенняў і забароны на яго творчасць у СССР. Гэтая частка была апублікаваная толькі ў 1991 году, калі «невідзімкам» ужо не пагражалі пераследы. «„Бадалася цяля з дубам“ — гэта вясёлая, яркая, моцная кніга, якая вучыць кожнага з нас, што калі ты ў нечым моцна перакананы, то ты і адзін у полі воін» (Н.Д. Салжаніцына).
Кніга А.І. Салжаніцына «Дагодзіла зярнятка паміж двума жорнамі» — працяг яго першай мемуарнай прозы «Бадалася цяля з дубам». У гады выгнання С1974–1994) пісьменніку дасталося супрацьстаяць як камуністычнай сістэме, так і найгоршым складнікам заходняй цывілізацыі — перакручанаму разуменню свабоды, дэмакратыі, правоў і абавязкаў чалавека, абумоўленаму адыходам ладнай часткі грамадства ад духоўных каштоўнасцяў. Але два «жорны» не перамалолі «зярнятка». Мастак застаўся мастаком, а таму нарысы выгнання аказаліся і нарысамі літаратурнага жыцця — як у горка-іранічным сэнсе, так і ў сэнсе прамым і высокім: нам яўлена гісторыя стварэння «Чырвонага Кола». Літаратура тут неаддзельная ад жыцця, а цяжкія выпрабаванні - ад радаснага прымання свету. Таму ў нарысах падрабязна абмалявана шчаслівае сямейнае жыццё, таму тут з роўнай сілай гаворыцца "на чужым баку і вясна не чырвоная" і - з захапленнем! - «Як жа разнастайная Зямля», таму так важныя партрэты - блізкіх сяброў і абаяльных людзей, толькі аднойчы сустрэтых, але выклікалі незабыўную прыязнасць. Палітра кнігі выключна шматкаляровая, але літаральна любы яе эпізод прасвечаны галоўным запалам Салжаніцына — любоўю да Расіі, трывогай пра яе лёс.