Кранальная і захапляльная, абсалютна дакладная гісторыя пра тое, як неабыякавасць, сіла волі і ўнутраная вера ў праўду мяняе свет і нас саміх.

З гэтай аўтабіяграфіі чытач даведаецца пра гісторыю амерыканкі Рут Кокер Беркс, якая запусціла першую ў ЗША праграму добраахвотнай дапамогі ВІЧ-станоўчым. У 1986 году 26-летняя маці-адзіночка Рут па памылцы патрапіла ўнутр бальнічнай палаты, у якой утрымоўваліся маладыя людзі, хворыя на СНІД. Персанал клінікі практычна ніяк не дапамагаў гэтым пацыентам у страху заразіцца малавядомай хваробай, і тыя паміралі без догляду і ўвагі. Рут стала клапаціцца аб новых знаёмых і нават арганізавала месца якія паміралі ад хваробы на сваім кавалачку зямлі, паколькі ніхто не жадаў іх хаваць. Год за годам Беркс уцягвалася ў лёс хворых людзей, затым стала праваабаронцай і зрабіла вельмі шмат для папулярызацыі ведаў пра ВІЧ і дэстыгматызацыі гэтай хваробы.

Гэты дакументальны раман чытаецца на адным дыханні і адраджае ў нас веру ў прагрэс, магчымы дзякуючы такім людзям, як аўтар.

Кніга-фіналіст Літаратурнай прэміі "Лямбда", найлепшая біяграфія 2020 года па версіі часопіса Library.