«Дзённік вуліц» складаецца з нататак, якія Ані Эрно рабіла ў 1985–1992 гадах пра ўбачанае і падслуханае ў цягніках, гандлёвых цэнтрах, метро, ​​на гарадскіх бульварах, вакзалах і плошчах. Злепак калектыўнага французскага жыцця, класава і культурна расслаенага грамадства, гэтыя кароткія сцэнкі з удзелам выпадковых мінакоў і спадарожнікаў, буржуа і валачашчых, прадаўшчыц і пакупніц задумваліся як «фатаграфічны ліст рэальнасці», але, па прызнанні Эрно, адкрылі ёй пра яе самай больш, чым інтраспектыўнае вядзенне асабіста.