«Плотніцкая готыка» (1985) — трэці, камерны раман-фуга амерыканскага пісьменніка Уільяма Гэдзіса (1922–1998). У назве гэтага кампактнага, па мерках папярэдніх работ аўтара, рамана адлюстравана назва архітэктурнай моды, распаўсюджанай на Поўдні Амерыкі - драўлянай "падробкі" віктарыянскіх каменных асабнякоў. Дзеянне «Плотніцкай готыкі» амаль цалкам адбываецца ўнутры такога дома, але, як адзначыла ў сваёй праніклівай рэцэнзіі Сінція Озік — «Гэдзіс падобны да патопу»; пісьменнік, працуючы ў штучна абмежаванай прасторы, кампенсуе недахоп мастацкай тэрыторыі віртуозным валоданнем усімі нюансамі і рэгістрамі англійскай мовы, сатырай і напругай, створаным за кошт амаль бесперапыннага дыялогу людзей, няздольных супраціўляцца ўласнаму эгаізму і сімулякрам навакольнага іх свету.

У 1986 годзе "Плотніцкая готыка" намініравана на прэмію ПЭН/Фолкнер, а раман "Разпазнанні" ўвайшоў у спіс 100 лепшых раманаў па версіі "Тайм". Раманы "J R" і "Яго забава" адзначаны Нацыянальнай кніжнай прэміяй. У 1982 годзе Гэдзіс атрымаў грант Фонду Макартураў (так званы грант геніяў), а ў 1989 годзе стаў членам Амерыканскай акадэміі мастацтваў і літаратуры.