У гэтай кароткай кнізе Маркус Габрыэль сцвярджае, што мастацтва па сваёй сутнасці некантралюемае. У прыродзе творы мастацтва быць аўтаномным настолькі, што свет мастацтва ніколі не зможа перамагчы яго. З часоў наскальных малюнкаў у Ласко, мастацтва валодала чалавечымі розумамі. Дзякуючы ўзнікненню мастацтва мы сталі людзьмі, гэта значыць істотамі, якія жывуць у святле вобраза чалавечай істоты і яе становішча ў свеце і ў адносінах да іншых відаў. Дзякуючы сваёй структурнай, анталагічнай уладзе мастацтва было і застаецца радыкальна аўтаномным. І ўсё ж гэтая ўлада глыбока двухсэнсоўная, паколькі мы не ў стане кантраляваць яе дзеянне.

У гэтай кнізе вядучы прадстаўнік "новага рэалізму" прымяняе такі філасофскі погляд на мастацтва для стварэння новага эстэтычнага рэалізму.