Няскончаны раман «Востраў на Месяцы» (каля 1784) можна смела назваць эксперыментальнай ранняй прозай Блэйка. Яна вельмі далёкая ад прарочага пафасу і саматканай метафізікі яго «ілюмінаваных кніг»; перад намі - прасякнуты нонсэнсам ангельскі вадэвіль з фрывольнымі куплетамі.

Малюючы групавы партрэт лонданскай інтэлігенцыі канца 18 стагоддзі, Блэйк-сатырык натхнёна здзекуецца над царквой, філасофіяй (і іншымі навукамі), вальтэр'янствам, жывапісам, медыцынай, модай, чумой, парламентам, арыстакратыяй і, зразумела, над старой добрай Ангельшчынай! – з яе эксцэнтрычнымі тыпажамі.