Гэтая кніга - інтэлектуальная гісторыя даследаванняў у галіне штучнага інтэлекту, расказаная з пункту гледжання аднаго з яе першых практыкаў Юджына Чарняка. Ён прыйшоў у гэтую вобласць у 1967 годзе і прыняў удзел у многіх падзеях, якія вызначылі яе далейшае развіццё. У гэтай кнізе ён прасочвае траекторыю прарываў і расчараванняў дысцыпліны аж да нашых дзён, ясна і займальна тлумачачы сутнасць тэхналогіі, якую часта або абагаўляюць, або не разумеюць. Яго галоўная тэза - спрэчны, але пераканаўчы: класічны ІІ амаль цалкам праваліўся, а сучаснае глыбокае навучанне - гэта і ёсць тая аснова, на якой будуць будавацца ўсе будучыя прарывы.

Напісаная для адукаванага чытача-неспецыяліста, гэтая кніга выкладае гісторыю ІІ пачынаючы з яго зараджэння ў 1956 годзе на акадэмічным семінары ў Дартмуце. Аўтар ахоплівае такія тэмы, як лагічныя развагі і прадстаўленне ведаў, развагі ва ўмовах нявызначанасці, шахматы, кампутарны зрок, распазнанне прамовы, глыбокае навучанне і навучанне ў шырокім сэнсе. Урэшце Чарняк уступае ў спрэчку з алармістамі, якія баяцца, што ІІ пазбавіць нас працы, творчасці і нават знішчыць чалавецтва, і тлумачыць, чаму гэтыя страхі беспадстаўныя. Ён перакананы, што мы павінны смела ўзяць гэтую тэхналогію на ўзбраенне і выкарыстоўваць увесь яе патэнцыял на карысць грамадства.