«Сутрама» - гэта апавяданне пра прыхільнасць Роберта да парадоксаў і семантычнай непразрыстасці, пра тое, як ён увесь час іранізуе. Гэты сцэнічны дыялог становіцца для зялёнага аналітыка адпаліраванай паверхняй, у якой галоўны сэнс, які можна ўлавіць, - гэта адлюстраванне самога аналітыка. Несумненна, як смерць, што наш герой - клоўн-мастурбатор…