Пра жыццё беларускі ў Беларусі з пачатку сакавіка 2021 да канца лютага 2022.
Боль, любоў, надзея, трывожнасць, з’ехаць, застацца, сябры, адзінота, мары, (не)бяспека, кава на гаўбцы, грукат у дзверы… Стэнаграма пачуццяў аўтаркі, якая намагаецца жыць жыццё пасля 2020-га, але не можа гэтага (з)рабіць.

«Дзённік» — гэта хронікі псіхалагічнай ломкі краіны. Час перакуленых лёсаў і выпаленых пачуццяў нараджае адмысловую літаратуру, нязручную і трывожную. Тут аўтарскае становіцца агульным. Таму без імя, пра ўсіх ад першай асобы.

«Вельмі цяжка пісаць — усё, ступар. Дадае бессэнсоўнасці наш актуальны кантэкст — здаецца, што пісаць больш ні пра што нельга. Як быццам бы ты здраджваеш, калі працягваеш жыць і пісаць нейкія адарваныя ад нашай сітуацыі рэчы. Але як уплесці гэты гвалт і тэрор у сваю паўсядзённасць?»