Чаму мужчыны так мала робяць па хаце? Чаму жанчыны амаль у адзіночку займаюцца выхаваннем дзяцей? Чаму нават у сем'ях, дзе мужчыны і жанчыны працуюць поўны дзень і абодва накшталт бы згодны з сумленным размеркаваннем абавязкаў, жаночы фундуш усё роўна перавешвае мужчынскі? У эпоху фемінісцкага актывізму, асветы і перамен захоўваецца непрапарцыйна вялікі аб'ём бацькоўскай працы, якая выпадае на долю жанчын, незалежна ад іх паходжання, класа або прафесійнага статусу.

Дарсі Локман даследуе прычыну гэтай паўсюднай няроўнасці. Разлічваючы на ​​партнёраў-мужчын, якія падзеляць цяжар, ​​сёння жанчыны застаюцца з тым, што палітолагі называюць нездаволенымі чаканнямі. Пачынаючы са свайго ўласнага шлюбу як эпіцэнтра даследавання, Локман рухаецца далей, апісваючы досвед самых розных жанчын, якія выхоўваюць дзяцей з мужчынамі; наведваючы групы маладых маці і спецыялістаў па сумесным выхаванні; інтэрв'юючы экспертаў у розных акадэмічных галінах, ад прафесараў гендэрных даследаванняў і антраполагаў да неўролагаў і прыматолагаў.