"Адзіноты няма, чакайце" - раман-сузор'е пра маці, дзяцінства, сталенне, патрыярхаце і немагчымасці адзіноты. У эцюдах аб познесавецкім і постсавецкім жыцці аўтагераіня разважае аб вымушанай эмансіпацыі жанчын з рабоча-сялянскіх сем'яў, якія бягуць з вёсак у Маскву. Як і яе сяброўкі, маці Каці не ўсведамляе ціску патрыярхальнага ўкладу і не імкнецца супрацьстаяць яму, не марыць адукацыяй і кар'ерай, але хоча вырвацца з беднасці і цеснаты, стварыць іншую, паспяховую сям'ю па звыклых лекалах. Неканчатковае аддзяленне становіцца агульным лёсам маці і дачкі: першая стала вяртаецца ў вёску да бацькоў і лесу, другую абставіны зноў і зноў адкідаюць туды, дзе для яе ўжо няма месца. Разважаючы аб імкненні і немагчымасці адлучыцца ад людзей і ідэй, якія цягнуць на дно, аўтагераіня ўсведамляе сябе непрыкаяным плёнам, які далёка пакаціўся ад яблыні ў прафесійным плане, у асабістым — якая захрасла сярод матчыных каранёў.