Многія ўспрымаюць Расію як краіну перамог «лічбавага гулага»: дзяржава валодае ўсімі персанальнымі дадзенымі грамадзян, ведае, што яны робяць у інтэрнэце, каму тэлефануюць і з кім маюць зносіны, - і выкарыстоўвае гэтыя дадзеныя, каб кантраляваць насельніцтва і душыць іншадумства. Насамрэч сітуацыя цікавейшая і складанейшая: сучасная Расія — краіна кіберпанка, які перамог. Дзякуючы карупцыі і некампетэнтнасці чыноўнікаў свабодны доступ да самых адчувальных звестак могуць атрымаць далёка не толькі сілавікі, але і карпарацыі, і ашуканцы, і журналісты, і ўвогуле хто заўгодна. За невялікія грошы ці наогул бясплатна знойдзецца ўсё - ад статыстыкі авіяпералётаў да банкаўскіх выпісак, проста камусьці яны патрэбныя, каб вылічыць салдат, якія здзяйсняюць ваенныя злачынствы ва Украіне, а камусьці - каб прасачыць за дзяўчынай, якая спадабалася, або распрацаваць схему вымагальніцтва.

Як былыя супрацоўнікі КДБ распрацавалі праграмнае забеспячэнне для выкарыстання крадзеных баз з «Акрайцу»? Як аўтар кнігі выкарыстоўваў уцяклія базы, каб знайсці пазашлюбную дачку Уладзіміра Пуціна? Як маскоўскія праграмісты жадалі распрацаваць дзіўную тэхналогію будучыні, а стварылі татальную сістэму сачэння за масквічамі? Як сілавікі і актывісты знаходзяць аўтараў ананімных тэлеграм-каналаў? Кніга аднаго з кіроўных рускамоўных журналістаў-расследавальнікаў Андрэя Захарава збірае гэтыя дзіўныя гісторыі і дзясяткі іншых у адзінае апавяданне, у якім можна знайсці шмат чыннікаў жахнуцца, але можна выявіць і надзею: нягледзячы на ​​тое, што дзяржава гадамі спрабуе паставіць рынак дадзеных пад свой поўны кантроль, расейцы гэтаму супрацьстаялі.

‍