Заха Хадыд была рэвалюцыйным архітэктарам, якая на працягу многіх гадоў амаль нічога не будавала, нягледзячы на ​​тое, што атрымлівала прызнанне крытыкаў. Некаторыя нават казалі, што яе смелыя, футурыстычныя праекты немагчыма пабудаваць.

У апошнія гады свайго жыцця смелыя бачанні Хадыд сталі рэальнасцю, прыўнёсшы ўнікальную новую архітэктурную мову ў такія разнастайныя гарады і збудаванні, як Цэнтр сучаснага мастацтва Розенталя ў Цынцынаці, які газета The New York Times назвала «найважнейшым новым будынкам у Амерыцы з часоў халоднай вайны»; музей MAXXI ў Рыме; оперны тэатр Гуанчжоу ў Кітаі; і водны цэнтр Алімпійскіх гульняў 2012 года ў Лондане.

На момант сваёй нечаканай смерці ў 2016 годзе Хадыд трывала замацавалася сярод эліты сусветнай архітэктуры, прызнаная першай жанчынай, якая атрымала Прытцкераўскую прэмію па архітэктуры і Каралеўскі залаты медаль RIBA, але перш за ўсё як стваральніца новых формаў, першы вялікі архітэктар 2000-х гадоў.

Ад яе ранніх будынкаў з рэзкімі вугламі да пазнейшай больш плыўнай архітэктуры, якая рабіла падлогі, столі, сцены і мэблю часткай агульнага дызайну, гэты важны ўступ прадстаўляе ключавыя прыклады наватарскай практыкі Хадыд. Яна была мастачкай, а таксама архітэктарам, якая змагалася за парушэнне старых правілаў і стварыла свой уласны сусвет 21-га стагоддзя.