Тове ўсяго дваццаць, але яна ўжо дасягнула ўсяго, чаго хацела: таленавітая паэтка замужам за шаноўным літаратурным рэдактарам. Здаецца, быццам яе жыццё атрымалася, і яна не падазрае аб будучых выпрабаваннях: аб новых закаханасцях і балючых растаннях, доўгачаканым мацярынстве і перапыненні цяжарнасці, немагчымасці пісаць і разбуральнай усё залежнасці.

«Залежнасць» — заключная частка Капенгагенскай трылогіі, неўпрыгожаны аповяд пра бяссілле перад аголенай рэчаіснасцю, але таксама пра каханне, клопат, адданасць свайму пакліканню і ў канчатковым рахунку пра няўпэўненаю перамогу жыцця.

Голас Дзітлеўсен, які смяецца, блытаны, але вельмі дакладны ў ацэнцы сваіх памылак - доўгачаканы дадатак да канону жанчын, якія паказалі нам свае таемныя асобы, каб мы маглі насіць уласныя. — Меган О’Грэйдзі для The New York Times