«Дзень за днём» — гэта самафікцыя пра жыццё з хранічным болем. Самаабвешчаная гераіня Ганны Фішман сутыкаецца з сімптомам, для якога няма прычыны і, што больш важна, няма эфектыўнага лячэння. Яна пакутуе ад пастаяннага галаўнога болю, які перашкаджае ёй быць сабой. Страціўшы былую апору, гераіня Аня перажывае разбурэнне важнай часткі сваёй ідэнтычнасці — уласнага цела. Выкарыстоўваючы прыёмы пісьма пра траўмы, пісьменніца спрабуе перадаць і выказаць словамі тое, што амаль немагчыма выказаць.